Repensar o humano na era do Antropoceno: O posthumanismo de Rosi Braidotti como reapropiación crítica do humanismo
Autoría
L.L.T.
Grao en Filosofía
L.L.T.
Grao en Filosofía
Data da defensa
12.02.2026 17:00
12.02.2026 17:00
Resumo
Este traballo aborda a crise ecolóxica contemporánea desde unha perspectiva filosófica, tomando o concepto de Antropoceno como punto de partida para unha crítica do humanismo moderno. Máis alá da súa dimensión xeolóxica, o Antropoceno interprétase como unha crise ontolóxica e antropolóxica que cuestiona a concepción do ser humano como suxeito autónomo, excepcional e separado da natureza. A partir deste diagnóstico, o traballo analiza o posthumanismo como unha alternativa teórica capaz de superar os dualismos e exclusións que estruturaron o humanismo ilustrado. A hipótese central sostén que o posthumanismo afirmativo de Rosi Braidotti ofrece un marco filosófico especialmente fecundo para repensar o humano no contexto do Antropoceno, ao articular unha ontoloxía relacional, materialista e postantropocéntrica xunto cunha ética da interdependencia e da responsabilidade compartida. Desde o punto de vista metodolóxico, o estudo baséase nunha análise teórico-crítica de fontes filosóficas contemporáneas vinculadas ao Antropoceno, ao humanismo e ao posthumanismo. Como conclusión, proponse a noción dun “humanismo posthumano” capaz de resignificar o humano sen recaer nin no nihilismo nin nunha tecnofilia acrítica, e de ofrecer ferramentas conceptuais para pensar novas formas de coexistencia ética e política nun mundo planetariamente interdependente.
Este traballo aborda a crise ecolóxica contemporánea desde unha perspectiva filosófica, tomando o concepto de Antropoceno como punto de partida para unha crítica do humanismo moderno. Máis alá da súa dimensión xeolóxica, o Antropoceno interprétase como unha crise ontolóxica e antropolóxica que cuestiona a concepción do ser humano como suxeito autónomo, excepcional e separado da natureza. A partir deste diagnóstico, o traballo analiza o posthumanismo como unha alternativa teórica capaz de superar os dualismos e exclusións que estruturaron o humanismo ilustrado. A hipótese central sostén que o posthumanismo afirmativo de Rosi Braidotti ofrece un marco filosófico especialmente fecundo para repensar o humano no contexto do Antropoceno, ao articular unha ontoloxía relacional, materialista e postantropocéntrica xunto cunha ética da interdependencia e da responsabilidade compartida. Desde o punto de vista metodolóxico, o estudo baséase nunha análise teórico-crítica de fontes filosóficas contemporáneas vinculadas ao Antropoceno, ao humanismo e ao posthumanismo. Como conclusión, proponse a noción dun “humanismo posthumano” capaz de resignificar o humano sen recaer nin no nihilismo nin nunha tecnofilia acrítica, e de ofrecer ferramentas conceptuais para pensar novas formas de coexistencia ética e política nun mundo planetariamente interdependente.
Dirección
ALCALA RODRIGUEZ, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
ALCALA RODRIGUEZ, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
Tribunal
ALCALA RODRIGUEZ, FRANCISCO JAVIER (Titor do alumno)
ALCALA RODRIGUEZ, FRANCISCO JAVIER (Titor do alumno)
Capitalismo da vixilancia e axencia epistémica na era do instrumentarismo.
Autoría
J.M.D.
Grao en Filosofía
J.M.D.
Grao en Filosofía
Data da defensa
12.02.2026 12:15
12.02.2026 12:15
Resumo
Este artigo ilumina o problema do capitalismo de vixilancia a través dunha análise en profundidade da obra filosófica de Shoshana Zuboff: A era do capitalismo de vixilancia. Inicialmente, abórdanse as nocións de liberdade e manipulación, sentando así as bases teóricas necesarias para demostrar o precario estado da liberdade dentro desta nova orde económica. A continuación, ofrécese unha descrición detallada do concepto de capitalismo de vixilancia, explicando sistematicamente a súa evolución e funcionamento, tanto en contextos en liña como nas esferas física e íntima do individuo. Posteriormente, analízanse as dinámicas subxacentes que sustentan as tecnoloxías específicas de cada esfera, revelando como a manipulación constitúe o piar fundamental de todas as estratexias de intervención empregadas. Finalmente, este estudo busca establecer unha serie de consecuencias inevitables derivadas da análise, co obxectivo de comprender en profundidade o estado actual da liberdade e a epistemoloxía do suxeito no contexto do capitalismo de vixilancia. Esta investigación pretende non só dilucidar as implicacións éticas e sociais destas prácticas, senón tamén destacar un novo tipo de poder: o instrumentalismo.
Este artigo ilumina o problema do capitalismo de vixilancia a través dunha análise en profundidade da obra filosófica de Shoshana Zuboff: A era do capitalismo de vixilancia. Inicialmente, abórdanse as nocións de liberdade e manipulación, sentando así as bases teóricas necesarias para demostrar o precario estado da liberdade dentro desta nova orde económica. A continuación, ofrécese unha descrición detallada do concepto de capitalismo de vixilancia, explicando sistematicamente a súa evolución e funcionamento, tanto en contextos en liña como nas esferas física e íntima do individuo. Posteriormente, analízanse as dinámicas subxacentes que sustentan as tecnoloxías específicas de cada esfera, revelando como a manipulación constitúe o piar fundamental de todas as estratexias de intervención empregadas. Finalmente, este estudo busca establecer unha serie de consecuencias inevitables derivadas da análise, co obxectivo de comprender en profundidade o estado actual da liberdade e a epistemoloxía do suxeito no contexto do capitalismo de vixilancia. Esta investigación pretende non só dilucidar as implicacións éticas e sociais destas prácticas, senón tamén destacar un novo tipo de poder: o instrumentalismo.
Dirección
LATORRE RUIZ, ENRIQUE (Titoría)
LATORRE RUIZ, ENRIQUE (Titoría)
Tribunal
LATORRE RUIZ, ENRIQUE (Titor do alumno)
LATORRE RUIZ, ENRIQUE (Titor do alumno)