Síntese de estruturas orgánicas covalentes para fotocatálisis e almacenamento de enerxía
Autoría
M.C.V.
Grao en Química
M.C.V.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
As redes covalentes orgánicas (Covalent Organic Frameworks, COFs) son polímeros orgánicos cristalinos e porosos formados por bloques de construción unidos mediante ligazóns covalentes, o que lles confire unha elevada estabilidade, orde estrutural e porosidade axustable. Estas características fan que os COFs sexan materiais de gran interese para diversas aplicacións, como a catálise heteroxénea, o almacenamento e separación de gases e o almacenamento de enerxía. Neste traballo sintetizáronse e caracterizáronse dous COFs con diferentes enfoques funcionais: un COF metalado con nanopartículas de paladio (Pd@BypTp), destinado a avaliar o seu potencial en fotocatálise heteroxénea, e o COF DAAQ-TFP, empregado como material activo de cátodo en baterías de litio. Ambos os dous materiais foron caracterizados mediante técnicas fisicoquímicas para estudar a súa cristalinidade, porosidade e estabilidade. Os resultados obtidos poñen de manifesto o gran potencial dos COFs como materiais avanzados e versátiles para aplicacións enerxéticas e catalíticas.
As redes covalentes orgánicas (Covalent Organic Frameworks, COFs) son polímeros orgánicos cristalinos e porosos formados por bloques de construción unidos mediante ligazóns covalentes, o que lles confire unha elevada estabilidade, orde estrutural e porosidade axustable. Estas características fan que os COFs sexan materiais de gran interese para diversas aplicacións, como a catálise heteroxénea, o almacenamento e separación de gases e o almacenamento de enerxía. Neste traballo sintetizáronse e caracterizáronse dous COFs con diferentes enfoques funcionais: un COF metalado con nanopartículas de paladio (Pd@BypTp), destinado a avaliar o seu potencial en fotocatálise heteroxénea, e o COF DAAQ-TFP, empregado como material activo de cátodo en baterías de litio. Ambos os dous materiais foron caracterizados mediante técnicas fisicoquímicas para estudar a súa cristalinidade, porosidade e estabilidade. Os resultados obtidos poñen de manifesto o gran potencial dos COFs como materiais avanzados e versátiles para aplicacións enerxéticas e catalíticas.
Dirección
Souto Salom, Manuel (Titoría)
Souto Salom, Manuel (Titoría)
Tribunal
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
Explorando a fotocatálise radicalaria sintética para aplicacións bioortogonais
Autoría
U.D.L.
Grao en Química
U.D.L.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
A química bioortogonal permite levar a cabo reacción químicas artificiais no interior de organismos vivos, sen interferir nos seus procesos bioquímicos nativos. Neste contexto, a fotocatálise con luz visible de baixa enerxía representa unha estratexia aínda pouco explorada, pero cun gran potencial para desenvolver este tipo de transformacións en condicións suaves e biocompatibles. Neste Traballo de Fin de Grao estudouse a reactividade de radicais xerados mediante fotocatálise a partires de ésteres redox-activos (RAEs), empregando tres enfoques distintos: a avaliación da súa reactividade con aceptores do tipo Giese, a súa oxidación ou dimerización, e a súa participación en reaccións redox neutras. Estas transformacións realizáronse en medios acuosos, en presenza de aire, baixo irradiación con luz visible de baixa enerxía (verde e vermella) e a temperatura ambiente, condicións potencialmente compatibles con sistemas biolóxicos. Estes resultados supoñen un avance cara á aplicación da fotocatálise radicalaria sintética en medios biolóxicos e abren novas vías para o desenvolvemento de reaccións en contornos celulares.
A química bioortogonal permite levar a cabo reacción químicas artificiais no interior de organismos vivos, sen interferir nos seus procesos bioquímicos nativos. Neste contexto, a fotocatálise con luz visible de baixa enerxía representa unha estratexia aínda pouco explorada, pero cun gran potencial para desenvolver este tipo de transformacións en condicións suaves e biocompatibles. Neste Traballo de Fin de Grao estudouse a reactividade de radicais xerados mediante fotocatálise a partires de ésteres redox-activos (RAEs), empregando tres enfoques distintos: a avaliación da súa reactividade con aceptores do tipo Giese, a súa oxidación ou dimerización, e a súa participación en reaccións redox neutras. Estas transformacións realizáronse en medios acuosos, en presenza de aire, baixo irradiación con luz visible de baixa enerxía (verde e vermella) e a temperatura ambiente, condicións potencialmente compatibles con sistemas biolóxicos. Estes resultados supoñen un avance cara á aplicación da fotocatálise radicalaria sintética en medios biolóxicos e abren novas vías para o desenvolvemento de reaccións en contornos celulares.
Dirección
Mascareñas Cid, Jose Luis (Titoría)
MATO GOMEZ, MAURO Cotitoría
Mascareñas Cid, Jose Luis (Titoría)
MATO GOMEZ, MAURO Cotitoría
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Estudo da emisión secuencial e directa do estado Hoyle
Autoría
A.D.L.
Dobre Grao en Física e en Química
A.D.L.
Dobre Grao en Física e en Química
Data da defensa
03.02.2026 09:30
03.02.2026 09:30
Resumo
Comprender os mecanismos responsables da nucleosíntese nas estrelas é importante para explicar a composición química do universo, xa que as estrelas son a fonte de elementos esenciais para a vida, como o osíxeno, o nitróxeno e o carbono. Neste contexto, o estudo das estruturas de cúmulos alfa que poden posuír algúns estados excitados dos núcleos lixeiros é particularmente interesante. Un exemplo fundamental é o estado de Hoyle no 12C, clave para a formación de carbono nas estrelas, pero predícense estados análogos nos núcleos proporcionais a un certo número de partículas alfa, o que converte o 16O nun candidato para posuír un destes estados. Este traballo analiza os canais de desintegración alfa do núcleo 16O mediante simulacións cinemáticas realizadas con Root, co obxectivo de caracterizar os diferentes mecanismos de decaemento. Estúdanse tanto procesos secuenciais, dominados por estados intermedios como o 8Be ou o estado de Hoyle, como procesos simultáneos. Estes compáranse mediante espectros de enerxía cinética, distribucións angulares e diagramas de Dalitz, que proporcionan unha representación clara das correlacións enerxéticas entre as partículas alfa. Os principais obxectivos deste traballo son comprender a importancia do estado de Hoyle, familiarizarse con paquetes de simulación e análise como Root, simular emisións directas e secuenciais e, finalmente, determinar a capacidade dos diagramas de Dalitz obtidos para permitir a diferenciación cualitativa entre os canais de decaemento dispoñibles.
Comprender os mecanismos responsables da nucleosíntese nas estrelas é importante para explicar a composición química do universo, xa que as estrelas son a fonte de elementos esenciais para a vida, como o osíxeno, o nitróxeno e o carbono. Neste contexto, o estudo das estruturas de cúmulos alfa que poden posuír algúns estados excitados dos núcleos lixeiros é particularmente interesante. Un exemplo fundamental é o estado de Hoyle no 12C, clave para a formación de carbono nas estrelas, pero predícense estados análogos nos núcleos proporcionais a un certo número de partículas alfa, o que converte o 16O nun candidato para posuír un destes estados. Este traballo analiza os canais de desintegración alfa do núcleo 16O mediante simulacións cinemáticas realizadas con Root, co obxectivo de caracterizar os diferentes mecanismos de decaemento. Estúdanse tanto procesos secuenciais, dominados por estados intermedios como o 8Be ou o estado de Hoyle, como procesos simultáneos. Estes compáranse mediante espectros de enerxía cinética, distribucións angulares e diagramas de Dalitz, que proporcionan unha representación clara das correlacións enerxéticas entre as partículas alfa. Os principais obxectivos deste traballo son comprender a importancia do estado de Hoyle, familiarizarse con paquetes de simulación e análise como Root, simular emisións directas e secuenciais e, finalmente, determinar a capacidade dos diagramas de Dalitz obtidos para permitir a diferenciación cualitativa entre os canais de decaemento dispoñibles.
Dirección
FERNANDEZ DOMINGUEZ, BEATRIZ (Titoría)
Blanco Calviño, Iván Cotitoría
FERNANDEZ DOMINGUEZ, BEATRIZ (Titoría)
Blanco Calviño, Iván Cotitoría
Tribunal
SABORIDO SILVA, JUAN JOSE (Presidente/a)
CAAMAÑO FRESCO, MANUEL (Secretario/a)
GOMEZ RODRIGUEZ, FAUSTINO (Vogal)
SABORIDO SILVA, JUAN JOSE (Presidente/a)
CAAMAÑO FRESCO, MANUEL (Secretario/a)
GOMEZ RODRIGUEZ, FAUSTINO (Vogal)
Estudo de reaccións de haloxenación de biomoléculas
Autoría
A.D.L.
Dobre Grao en Física e en Química
A.D.L.
Dobre Grao en Física e en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
O ácido hipocloroso é un axente oxidante coa capacidade de combatir patóxenos á vez que en exceso tamén pode danar tecidos sans, contribuíndo ao desenvolvemento de enfermidades inflamatorias. Neste traballo estudouse cinéticamente a reacción de transferencia de cloro do hipoclorito ao imidazol, un composto que constitúe un bo modelo da cadea lateral da histidina. O estudo desta reacción por espectrofotometría UV-Vis puxo de manifesto que o proceso é de orde un con respecto a cada un dos reactivos. A análise da influencia do pH sobre a constante de velocidade de orde dous observada, xunto coa ausencia de catálise ácido-base xeral, permitiu propoñer un mecanismo de reacción no que na etapa determinante da velocidade prodúcese o ataque nucleófilo do imidazol ao átomo de cloro do ácido hipocloroso. A catálise ácido-base específica observada é debida aos equilibrios rápidos de ionización de ambos reactivos no intervalo de pH estudiado. De acordo co mecanismo proposto, determinouse un valor da constante de velocidade de orde dous para a reacción de 1,48 10 5 M-1 s-1 a I = 0,5 M e 25,0 ºC. Este valor está de acordo co que se pode estimar a partir de datos bibliográficos a pH fisiológico para a cloración do anel de imidazol por ácido hipocloroso en compostos modelo da histidina.
O ácido hipocloroso é un axente oxidante coa capacidade de combatir patóxenos á vez que en exceso tamén pode danar tecidos sans, contribuíndo ao desenvolvemento de enfermidades inflamatorias. Neste traballo estudouse cinéticamente a reacción de transferencia de cloro do hipoclorito ao imidazol, un composto que constitúe un bo modelo da cadea lateral da histidina. O estudo desta reacción por espectrofotometría UV-Vis puxo de manifesto que o proceso é de orde un con respecto a cada un dos reactivos. A análise da influencia do pH sobre a constante de velocidade de orde dous observada, xunto coa ausencia de catálise ácido-base xeral, permitiu propoñer un mecanismo de reacción no que na etapa determinante da velocidade prodúcese o ataque nucleófilo do imidazol ao átomo de cloro do ácido hipocloroso. A catálise ácido-base específica observada é debida aos equilibrios rápidos de ionización de ambos reactivos no intervalo de pH estudiado. De acordo co mecanismo proposto, determinouse un valor da constante de velocidade de orde dous para a reacción de 1,48 10 5 M-1 s-1 a I = 0,5 M e 25,0 ºC. Este valor está de acordo co que se pode estimar a partir de datos bibliográficos a pH fisiológico para a cloración do anel de imidazol por ácido hipocloroso en compostos modelo da histidina.
Dirección
RIOS RODRIGUEZ, ANA MARIA (Titoría)
CRUGEIRAS MARTINEZ, JUAN Cotitoría
RIOS RODRIGUEZ, ANA MARIA (Titoría)
CRUGEIRAS MARTINEZ, JUAN Cotitoría
Tribunal
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
Aplicaciones biológicas de compuestos ciclometalados de Pd, Pt y Ru en los últimos años.
Autoría
A.L.M.
Grao en Química
A.L.M.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Este traballo baséase nunha revisión bibliográfica sobre as aplicacións biolóxicas dos compostos ciclometalados de Pd, Pt e Ru con ligantes base de Schiff, tiosemicarbazonas e iminofosforanos. Co principal obxectivo de avaliar o seu potencial como axentes antimicrobianos e anticancerosos. No traballo analízase como a estabilidade fisicoquímica dos metalociclos e como a formación do anel quelato permite o deseño de novos fármacos. Trátanse tamén diversos mecanismos de acción, como a intercalación co ADN ou o aumento da lipofilia. Para a realización deste traballo levouse a cabo unha busca bibliográfica de artigos publicados desde o ano 2020 en diferentes bases de datos e repositorios, como Web of Science (WoS), SciFinder, Minerva e Iacobus. Incluíronse artigos científicos revisados que describisen complexos ciclometalados ben caracterizados e que avaliasen a súa actividade biolóxica. Excluíronse aqueles traballos que non estaban dispoñibles en acceso aberto (open access). Así mesmo, seleccionáronse artigos tanto en inglés como en castelán.
Este traballo baséase nunha revisión bibliográfica sobre as aplicacións biolóxicas dos compostos ciclometalados de Pd, Pt e Ru con ligantes base de Schiff, tiosemicarbazonas e iminofosforanos. Co principal obxectivo de avaliar o seu potencial como axentes antimicrobianos e anticancerosos. No traballo analízase como a estabilidade fisicoquímica dos metalociclos e como a formación do anel quelato permite o deseño de novos fármacos. Trátanse tamén diversos mecanismos de acción, como a intercalación co ADN ou o aumento da lipofilia. Para a realización deste traballo levouse a cabo unha busca bibliográfica de artigos publicados desde o ano 2020 en diferentes bases de datos e repositorios, como Web of Science (WoS), SciFinder, Minerva e Iacobus. Incluíronse artigos científicos revisados que describisen complexos ciclometalados ben caracterizados e que avaliasen a súa actividade biolóxica. Excluíronse aqueles traballos que non estaban dispoñibles en acceso aberto (open access). Así mesmo, seleccionáronse artigos tanto en inglés como en castelán.
Dirección
LUCIO MARTINEZ, MARIA DE FATIMA (Titoría)
ORTIGUEIRA AMOR, JUAN MANUEL Cotitoría
LUCIO MARTINEZ, MARIA DE FATIMA (Titoría)
ORTIGUEIRA AMOR, JUAN MANUEL Cotitoría
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Funcionalización a distancia como etapa clave na síntese de metabolitos da vitamina D modificados no C18.
Autoría
R.L.V.
Grao en Química
R.L.V.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Neste traballo abordouse a síntese de novos metabolitos da vitamina D funcionalizados no grupo metilo angular C18, co fin de incorporar un fragmento carboránico para a súa potencial aplicación na Terapia de Captura de Neutróns por Boro (BNCT). Seleccionouse a posición C18 estratexicamente para evitar interferencias na unión coa proteína transportadora DBP. Como etapa clave, levouse a cabo a funcionalización a distancia do metilo C18 en sistemas des-AB-esteroidais. O uso de tetraacetato de chumbo permitiu sintetizar o intermedio obxectivo, o triacetato 20, cun rendemento global do 25% tras catro etapas. Así mesmo, a exploración de condicións alternativas empregando (diacetoxiiodo)benceno e ultrasóns conduciu a un resultado inesperado que permitiu o acceso a un novo derivado, o tetraacetato 39, cun rendemento global do 17%.
Neste traballo abordouse a síntese de novos metabolitos da vitamina D funcionalizados no grupo metilo angular C18, co fin de incorporar un fragmento carboránico para a súa potencial aplicación na Terapia de Captura de Neutróns por Boro (BNCT). Seleccionouse a posición C18 estratexicamente para evitar interferencias na unión coa proteína transportadora DBP. Como etapa clave, levouse a cabo a funcionalización a distancia do metilo C18 en sistemas des-AB-esteroidais. O uso de tetraacetato de chumbo permitiu sintetizar o intermedio obxectivo, o triacetato 20, cun rendemento global do 25% tras catro etapas. Así mesmo, a exploración de condicións alternativas empregando (diacetoxiiodo)benceno e ultrasóns conduciu a un resultado inesperado que permitiu o acceso a un novo derivado, o tetraacetato 39, cun rendemento global do 17%.
Dirección
PAZ CASTAÑAL, MANUEL MARIA (Titoría)
PAZ CASTAÑAL, MANUEL MARIA (Titoría)
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Novas aproximacións á síntese de dendrímeros mediante cicloadición azida-alquino.
Autoría
A.L.V.
Grao en Química
A.L.V.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Os dendrímeros son macromoléculas sintéticas cunha estrutura arbórea e propiedades únicas. Están construídos a partir dun núcleo central mediante a adición iterativa e controlada de capas repetidas de unidades ramificadas. A súa arquitectura globular a nanoescala, a súa monodispersidade e a súa natureza multivalente posicionan os seus compoñentes como candidatos ideais para a súa aplicación en diversos campos, como a catálise, a nanomedicina, a administración de fármacos e a ciencia dos materiais. Na natureza, podemos atopar numerosos exemplos de estruturas dendríticas que optimizan funcións específicas, o que fomenta a investigación no desenvolvemento de metodoloxías sintéticas máis eficientes que faciliten a súa preparación e funcionalización. Este proxecto consiste no deseño e optimización dunha nova ruta sintética para a obtención de dendrímeros a partir de reactivos comerciais. O bloque de construción dendrítico construíuse utilizando métodos diverxentes e reaccións de cicloadición de azida-alquino [3+2].
Os dendrímeros son macromoléculas sintéticas cunha estrutura arbórea e propiedades únicas. Están construídos a partir dun núcleo central mediante a adición iterativa e controlada de capas repetidas de unidades ramificadas. A súa arquitectura globular a nanoescala, a súa monodispersidade e a súa natureza multivalente posicionan os seus compoñentes como candidatos ideais para a súa aplicación en diversos campos, como a catálise, a nanomedicina, a administración de fármacos e a ciencia dos materiais. Na natureza, podemos atopar numerosos exemplos de estruturas dendríticas que optimizan funcións específicas, o que fomenta a investigación no desenvolvemento de metodoloxías sintéticas máis eficientes que faciliten a súa preparación e funcionalización. Este proxecto consiste no deseño e optimización dunha nova ruta sintética para a obtención de dendrímeros a partir de reactivos comerciais. O bloque de construción dendrítico construíuse utilizando métodos diverxentes e reaccións de cicloadición de azida-alquino [3+2].
Dirección
FERNANDEZ MEGIA, EDUARDO (Titoría)
FERNANDEZ MEGIA, EDUARDO (Titoría)
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Obtención e caracterización de oleoxeles tipo 'emulsion template' estabilizados con carraxeninas de algas vermellas
Autoría
L.L.D.
Grao en Química
L.L.D.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Neste traballo obtívose carraxenina a partir da alga vermella Chondrus crispus e avaliouse a súa capacidade para estruturar sistemas con alto contido en aceite mediante o enfoque 'emulsion template' (emulsión xelificada). A extracción realizouse combinando tratamento térmico e encimático (alfa amilasa), seguida de precipitación por etanol e secado, acadándose rendementos do 14,4 ao 36,3 % segundo o lote, cunha variabilidade influída por perdas de mostra durante o proceso e pola heteroxeneidade do material de partida. A carraxenina caracterizouse por viscosimetría capilar en NaCl 0,5 M, obténdose [viscosidade] = 1,23 e 1,57 dL·g-1 e un Mv aprox. 372 e 488 kDa. Formuláronse emulsións aceite en auga (O/W) con 60 % de aceite e 1,5 % de carraxenina, variando KCl (0,25 ao 0,75 %) para modular a estrutura. A reoloxía oscilatoria amosou unha LVR ata ~ 1 % de deformación e carácter sólido elástico (G' maior ca G''; tan delta menor ca 0,15); G' foi máximo a 0,25 % KCl e diminuíu ao aumentar a salinidade. A TPA revelou máximos de dureza a 0,50 e 0,65 % KCl e unha caída marcada a 0,75 %. A OBC aumentou ata un máximo do 96,53 +/- 1,04 % a 0,65 % KCl. En conxunto, 0,50 e 0,65 % KCl ofreceron o mellor compromiso en textura e OBC, mentres que o maior valor de G' na LVR se obtivo a 0,25 % KCl.
Neste traballo obtívose carraxenina a partir da alga vermella Chondrus crispus e avaliouse a súa capacidade para estruturar sistemas con alto contido en aceite mediante o enfoque 'emulsion template' (emulsión xelificada). A extracción realizouse combinando tratamento térmico e encimático (alfa amilasa), seguida de precipitación por etanol e secado, acadándose rendementos do 14,4 ao 36,3 % segundo o lote, cunha variabilidade influída por perdas de mostra durante o proceso e pola heteroxeneidade do material de partida. A carraxenina caracterizouse por viscosimetría capilar en NaCl 0,5 M, obténdose [viscosidade] = 1,23 e 1,57 dL·g-1 e un Mv aprox. 372 e 488 kDa. Formuláronse emulsións aceite en auga (O/W) con 60 % de aceite e 1,5 % de carraxenina, variando KCl (0,25 ao 0,75 %) para modular a estrutura. A reoloxía oscilatoria amosou unha LVR ata ~ 1 % de deformación e carácter sólido elástico (G' maior ca G''; tan delta menor ca 0,15); G' foi máximo a 0,25 % KCl e diminuíu ao aumentar a salinidade. A TPA revelou máximos de dureza a 0,50 e 0,65 % KCl e unha caída marcada a 0,75 %. A OBC aumentou ata un máximo do 96,53 +/- 1,04 % a 0,65 % KCl. En conxunto, 0,50 e 0,65 % KCl ofreceron o mellor compromiso en textura e OBC, mentres que o maior valor de G' na LVR se obtivo a 0,25 % KCl.
Dirección
SINEIRO TORRES, JORGE (Titoría)
FRANCO RUIZ, DANIEL JOSE Cotitoría
SINEIRO TORRES, JORGE (Titoría)
FRANCO RUIZ, DANIEL JOSE Cotitoría
Tribunal
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
Estudo da electrociclación do octatetraeno en ciclooctatrieno mediante cálculos mecanocuánticos
Autoría
S.M.O.
Grao en Química
S.M.O.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Analízase a ciclación do (Z,Z)-1,3,5,7-octatetraeno a ciclooctatrieno mediante cálculos mecano-cuánticos. Esta transformación corresponde a unha reacción pericíclica de electrociclación, na que un sistema con enlaces conxugados evoluciona cara unha estrutura cíclica. O traballo céntrase na avaliación dos efectos xeométricos e enerxéticos asociados ao proceso, empregando dous niveis de cálculo diferentes: HF/3-21G e B3LYP/6-31G*. Para levar a cabo o estudo, téñense en conta os seis isómeros conformacionais do octatetraeno, cuxa disposición dos enlaces dobres determina a súa estrutura e estabilidade relativa. En cada caso realizáronse optimizacións xeométricas dos isómeros e calculáronse as enerxías libres de Gibbs correspondentes aos isómeros, aos estados de transición e aos produtos. Estes cálculos permiten analizar como as tensións xeométricas e as interaccións estéricas inflúen na predisposición de cada isómero a sufrir a ciclación, identificando que conformacións resultan máis favorables dende o punto de vista enerxético e electrónico. Finalmente, os resultados obtidos mediante ambos niveis de cálculo comparáronse con datos experimentais, co obxectivo de avaliar a fiabilidade de cada aproximación teórica e a súa capacidade para describir con precisión o proceso de ciclación. Esta análise non só permite determinar que isómero é máis propenso a ciclarse, senón tamén comprender mellor a relación entre a estrutura molecular, a estabilidade relativa e a reactividade en sistemas lineais conxugados.
Analízase a ciclación do (Z,Z)-1,3,5,7-octatetraeno a ciclooctatrieno mediante cálculos mecano-cuánticos. Esta transformación corresponde a unha reacción pericíclica de electrociclación, na que un sistema con enlaces conxugados evoluciona cara unha estrutura cíclica. O traballo céntrase na avaliación dos efectos xeométricos e enerxéticos asociados ao proceso, empregando dous niveis de cálculo diferentes: HF/3-21G e B3LYP/6-31G*. Para levar a cabo o estudo, téñense en conta os seis isómeros conformacionais do octatetraeno, cuxa disposición dos enlaces dobres determina a súa estrutura e estabilidade relativa. En cada caso realizáronse optimizacións xeométricas dos isómeros e calculáronse as enerxías libres de Gibbs correspondentes aos isómeros, aos estados de transición e aos produtos. Estes cálculos permiten analizar como as tensións xeométricas e as interaccións estéricas inflúen na predisposición de cada isómero a sufrir a ciclación, identificando que conformacións resultan máis favorables dende o punto de vista enerxético e electrónico. Finalmente, os resultados obtidos mediante ambos niveis de cálculo comparáronse con datos experimentais, co obxectivo de avaliar a fiabilidade de cada aproximación teórica e a súa capacidade para describir con precisión o proceso de ciclación. Esta análise non só permite determinar que isómero é máis propenso a ciclarse, senón tamén comprender mellor a relación entre a estrutura molecular, a estabilidade relativa e a reactividade en sistemas lineais conxugados.
Dirección
RODRIGUEZ OTERO, JESUS (Titoría)
RODRIGUEZ OTERO, JESUS (Titoría)
Tribunal
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
Aplicación de compositos baseados en quantum dots e polímeros de impronta molecular para o cribado fluorimétrico de tacrólimus en mostras clínicas
Autoría
A.O.L.
Grao en Química
A.O.L.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
O tacrólimus é un inmunosupresor moi empregado no transplante de órganos sólidos grazas á súa elevada eficacia na prevención do rexeitamento. Porén, presenta un rango terapéutico moi estreito debido á súa elevada variabilidade inter e intrapaciente, o que fai imprescindible unha monitorización continua. Os métodos tradicionais de monitorización, aínda que son precisos, resultan custosos, requiren de instrumentación complexa e persoal cualificado, limitando o seu uso en cribados rápidos. Neste Traballo de Fin de Grao desenvólvese e avalíase unha fase sensora baseada en quantum dots de ZnS dopados con Mn combinados con polímeros de impronta molecular (QD.MIPs) para o cribado fluorimétrico do tacrólimus en mostras de ouriña. A fluorescencia dos quantum dots xunto co recoñecemento dos polímeros de impronta molecular permite obter un sensor altamente sensible e selectivo fronte ao analito de interese. O proxecto abarca a síntese dos QDs e, posteriormente, dos QD.MIPs, así coma a súa caracterización mediante técnicas de espectroscopía FT.IR, difracción de raios X e microscopía electrónica, e o estudo da resposta fluorimétrica do sensor. Optimízanse os parámetros experimentais influentes na sinal analítica e avalíase o efecto da matriz biolóxica empregando mostras de ouriña. Tamén se determinan os límites de detección e cuantificación, así coma a exactitude e precisión do método desenvolvido. Os resultados obtidos amosan que o sensor é capaz de detectar o tacrólimus na ouriña de forma rápida e selectiva, confirmando o seu potencial como método de cribado non invasivo e de baixo custo na monitorización terapéutica.
O tacrólimus é un inmunosupresor moi empregado no transplante de órganos sólidos grazas á súa elevada eficacia na prevención do rexeitamento. Porén, presenta un rango terapéutico moi estreito debido á súa elevada variabilidade inter e intrapaciente, o que fai imprescindible unha monitorización continua. Os métodos tradicionais de monitorización, aínda que son precisos, resultan custosos, requiren de instrumentación complexa e persoal cualificado, limitando o seu uso en cribados rápidos. Neste Traballo de Fin de Grao desenvólvese e avalíase unha fase sensora baseada en quantum dots de ZnS dopados con Mn combinados con polímeros de impronta molecular (QD.MIPs) para o cribado fluorimétrico do tacrólimus en mostras de ouriña. A fluorescencia dos quantum dots xunto co recoñecemento dos polímeros de impronta molecular permite obter un sensor altamente sensible e selectivo fronte ao analito de interese. O proxecto abarca a síntese dos QDs e, posteriormente, dos QD.MIPs, así coma a súa caracterización mediante técnicas de espectroscopía FT.IR, difracción de raios X e microscopía electrónica, e o estudo da resposta fluorimétrica do sensor. Optimízanse os parámetros experimentais influentes na sinal analítica e avalíase o efecto da matriz biolóxica empregando mostras de ouriña. Tamén se determinan os límites de detección e cuantificación, así coma a exactitude e precisión do método desenvolvido. Os resultados obtidos amosan que o sensor é capaz de detectar o tacrólimus na ouriña de forma rápida e selectiva, confirmando o seu potencial como método de cribado non invasivo e de baixo custo na monitorización terapéutica.
Dirección
MOREDA PIÑEIRO, ANTONIO (Titoría)
GOYANES GOYANES, ALVARO Cotitoría
MOREDA PIÑEIRO, ANTONIO (Titoría)
GOYANES GOYANES, ALVARO Cotitoría
Tribunal
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
GARCIA JARES, CARMEN MARIA (Presidente/a)
LAZZARI , MASSIMO (Secretario/a)
FIOL LOPEZ, SARAH (Vogal)
Deseño e preparación de paladaciclos con ligandos tiosemicarbazona tridentados [C,N,S] estudo da súa reactividade con ligandos mono- e difosfina
Autoría
T.P.P.
Grao en Química
T.P.P.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Neste traballo abórdase a síntese e caracterización dunha serie de complexos ciclometalados de paladio (II) derivados de tiosemicarbazonas, co obxectivo de estudar as súas estruturas e modos de coordinación. Para isto, sintetizáronse dous ligandos de partida e se someteron a reaccións de ciclometalación cunha sal de paladio, incorporando posteriormente, como ligandos auxiliares, mono- e difosfinas. A caracterización levouse a cabo mediante técnicas espectroscópicas de RMN e IR, que permitiron identificar os cambios asociados ao proceso de ciclometalación e confirmar a formación do enlace metal-ligando. Nos espectros de RMN observáronse as variacións esperadas de desprazamento químico e a desaparición dos sinais propios dos ligandos libres. Por outro lado, os espectros de IR mostraron o desprazamento da banda C=N e a desaparición da banda C=S, evidenciando que a coordinación co metal prodúcese a través do átomo de carbono aromático, nitróxeno imínico e xofre, dando lugar a un composto no que o ligando tiosemicarbazona actúa como tridentado. Tras estudar a reactividade frente ás difosfinas, os datos do RMN de 31P, revelaron a presencia dun único sinal no espectro, o que indica a formación de especies ponte nas que ambos átomos son equivalentes. No caso dos complexos con monofosfinas, as súas estruturas confirmáronse adicionalmente mediante difracción de raios X de monocristal.
Neste traballo abórdase a síntese e caracterización dunha serie de complexos ciclometalados de paladio (II) derivados de tiosemicarbazonas, co obxectivo de estudar as súas estruturas e modos de coordinación. Para isto, sintetizáronse dous ligandos de partida e se someteron a reaccións de ciclometalación cunha sal de paladio, incorporando posteriormente, como ligandos auxiliares, mono- e difosfinas. A caracterización levouse a cabo mediante técnicas espectroscópicas de RMN e IR, que permitiron identificar os cambios asociados ao proceso de ciclometalación e confirmar a formación do enlace metal-ligando. Nos espectros de RMN observáronse as variacións esperadas de desprazamento químico e a desaparición dos sinais propios dos ligandos libres. Por outro lado, os espectros de IR mostraron o desprazamento da banda C=N e a desaparición da banda C=S, evidenciando que a coordinación co metal prodúcese a través do átomo de carbono aromático, nitróxeno imínico e xofre, dando lugar a un composto no que o ligando tiosemicarbazona actúa como tridentado. Tras estudar a reactividade frente ás difosfinas, os datos do RMN de 31P, revelaron a presencia dun único sinal no espectro, o que indica a formación de especies ponte nas que ambos átomos son equivalentes. No caso dos complexos con monofosfinas, as súas estruturas confirmáronse adicionalmente mediante difracción de raios X de monocristal.
Dirección
LUCIO MARTINEZ, MARIA DE FATIMA (Titoría)
NUÑEZ GONZALEZ, CRISTINA Cotitoría
LUCIO MARTINEZ, MARIA DE FATIMA (Titoría)
NUÑEZ GONZALEZ, CRISTINA Cotitoría
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Sensores ópticos baseados en nanomateriais. Un estudo bibliográfico.
Autoría
V.P.R.
Grao en Química
V.P.R.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
Este traballo presenta unha revisión bibliográfica sistemática sobre o desenvolvemento de sensores ópticos baseados en NMs, centrada nos avances máis relevantes publicados entre 2020 e 2026. O obxectivo principal é analizar o estado actual destas plataformas de detección, considerando os NMs empregados, os mecanismos de detección implicados e os seus rendementos analíticos en aplicacións biomédicas e madioambientais. Revísanse distintos tipos de NMs, incluíndo QDs, NPs metálicas, NMs baseados en carbono e MOFs, destacando as propiedades ópticas que os fan especialmente adecuados para aplicación sensoras. Asimesmo, analízanse os principais mecanismos de transducción óptica (fluorescencia, FRET, SPLR e SERS) poñendo de manifesto as súas vantaxes e limitacións en función do deseño do sensor e o analito de interese. A revisión evidencia que a alta sensibilidade e selectividade non depende únicamente do uso de NMs, senón tamén das estratexias adecuadas de funcionalización superficial mediante elementos de recoñecemento molecular. Ademáis, discútense os avances recentes na integración destos sensores en plataformas miniaturizadas, como dispositivos LoC, sistemas portátiles e tecnoloxías compatibles con smartphones. Finalmente, abórdanse os principais retos relacionados coa reproducibilidade, a escalabilidade, a sostenibilidade e a toxicidade dos NMs, destacanado a necesidade de enfoques máis sostenibles e robustos para a súa futura aplicación.
Este traballo presenta unha revisión bibliográfica sistemática sobre o desenvolvemento de sensores ópticos baseados en NMs, centrada nos avances máis relevantes publicados entre 2020 e 2026. O obxectivo principal é analizar o estado actual destas plataformas de detección, considerando os NMs empregados, os mecanismos de detección implicados e os seus rendementos analíticos en aplicacións biomédicas e madioambientais. Revísanse distintos tipos de NMs, incluíndo QDs, NPs metálicas, NMs baseados en carbono e MOFs, destacando as propiedades ópticas que os fan especialmente adecuados para aplicación sensoras. Asimesmo, analízanse os principais mecanismos de transducción óptica (fluorescencia, FRET, SPLR e SERS) poñendo de manifesto as súas vantaxes e limitacións en función do deseño do sensor e o analito de interese. A revisión evidencia que a alta sensibilidade e selectividade non depende únicamente do uso de NMs, senón tamén das estratexias adecuadas de funcionalización superficial mediante elementos de recoñecemento molecular. Ademáis, discútense os avances recentes na integración destos sensores en plataformas miniaturizadas, como dispositivos LoC, sistemas portátiles e tecnoloxías compatibles con smartphones. Finalmente, abórdanse os principais retos relacionados coa reproducibilidade, a escalabilidade, a sostenibilidade e a toxicidade dos NMs, destacanado a necesidade de enfoques máis sostenibles e robustos para a súa futura aplicación.
Dirección
SANMARTIN MATALOBOS, JESUS (Titoría)
ABOAL SOMOZA, MANUEL Cotitoría
SANMARTIN MATALOBOS, JESUS (Titoría)
ABOAL SOMOZA, MANUEL Cotitoría
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Reconocimiento de uniones de ADN con moléculas pequeñas
Autoría
J.S.T.
Grao en Química
J.S.T.
Grao en Química
Data da defensa
19.02.2026 10:00
19.02.2026 10:00
Resumo
O recoñecemento selectivo de certas formas non canónicas do ADN é un desafío no campo da química biolóxica. Especificamente, as unión de ADN de tres vías (3WJ) e de catro vías (4WJ) son de interese terapéutico particular, xa que actúan como intermediarios transitorios en certos procesos celulares clave, como a replicación, a reparación e a recombinación do ADN. En consecuencia, o desenvolvemento de moléculas con propiedades de unión a estas estruturas converteuse nun campo en auxe nos últimos anos. Este Proxecto de Fin de Grao presenta unha revisión bibliográfica centrada nos avances máis significativos relacionados con axentes que recoñecen estas formas non canónicas do ADN. Para iso, analízanse tanto as súas características estruturais como o seu impacto funcional, especialmente na indución de danos xenéticos e na inhibición das vías de reparación nas células cancerosas. Esta revisión destaca o crecente potencial dos compostos que se dirixen a estas unións no desenvolvemento de estratexias terapéuticas selectivas.
O recoñecemento selectivo de certas formas non canónicas do ADN é un desafío no campo da química biolóxica. Especificamente, as unión de ADN de tres vías (3WJ) e de catro vías (4WJ) son de interese terapéutico particular, xa que actúan como intermediarios transitorios en certos procesos celulares clave, como a replicación, a reparación e a recombinación do ADN. En consecuencia, o desenvolvemento de moléculas con propiedades de unión a estas estruturas converteuse nun campo en auxe nos últimos anos. Este Proxecto de Fin de Grao presenta unha revisión bibliográfica centrada nos avances máis significativos relacionados con axentes que recoñecen estas formas non canónicas do ADN. Para iso, analízanse tanto as súas características estruturais como o seu impacto funcional, especialmente na indución de danos xenéticos e na inhibición das vías de reparación nas células cancerosas. Esta revisión destaca o crecente potencial dos compostos que se dirixen a estas unións no desenvolvemento de estratexias terapéuticas selectivas.
Dirección
VAZQUEZ LOPEZ, MIGUEL (Titoría)
SANCHEZ-BRUNETE GAYOSO, DIEGO Cotitoría
VAZQUEZ LOPEZ, MIGUEL (Titoría)
SANCHEZ-BRUNETE GAYOSO, DIEGO Cotitoría
Tribunal
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
FONDO BUSTO, MARIA MATILDE (Presidente/a)
NAPPI , MANUEL (Secretario/a)
GIMENEZ LOPEZ, MARIA DEL CARMEN (Vogal)
Estudo da xeración de turbulencia nun fluxo bidimensional: efecto do número de Reynolds, presenza de obstáculos e condicións de fronteira.
Autoría
M.J.S.P.
Dobre Grao en Física e en Química
M.J.S.P.
Dobre Grao en Física e en Química
Data da defensa
03.02.2026 09:30
03.02.2026 09:30
Resumo
O presente traballo supón un estudo teórico e numérico da turbulencia en fluxos bidimensionais empregando o Método de Lattice-Boltzmann (LBM). Nun primeiro momento, lévase a cabo unha análise comparativa entre a turbulencia en dúas e tres dimensións, prestando especial atención ás cascadas de transferencia de enerxía e enstrofía entre diferentes escalas. Estes conceptos teóricos son empregados como marco para interpretar os resultados obtidos nas simulacións. A implementación do método realizouse para un fluxo bidimensional incompresible e viscoso, caracterizado polo número de Reynolds, que se despraza por un dominio finito rectangular en presenza dun conxunto de discos aplicando condicións de contorno nas fronteiras de entrada e saída (método Zou/He), nas paredes laterais e nos obstáculos (condicións de rebote).
O presente traballo supón un estudo teórico e numérico da turbulencia en fluxos bidimensionais empregando o Método de Lattice-Boltzmann (LBM). Nun primeiro momento, lévase a cabo unha análise comparativa entre a turbulencia en dúas e tres dimensións, prestando especial atención ás cascadas de transferencia de enerxía e enstrofía entre diferentes escalas. Estes conceptos teóricos son empregados como marco para interpretar os resultados obtidos nas simulacións. A implementación do método realizouse para un fluxo bidimensional incompresible e viscoso, caracterizado polo número de Reynolds, que se despraza por un dominio finito rectangular en presenza dun conxunto de discos aplicando condicións de contorno nas fronteiras de entrada e saída (método Zou/He), nas paredes laterais e nos obstáculos (condicións de rebote).
Dirección
Pérez Muñuzuri, Vicente (Titoría)
Dapena García, Raquel Cotitoría
Pérez Muñuzuri, Vicente (Titoría)
Dapena García, Raquel Cotitoría
Tribunal
SABORIDO SILVA, JUAN JOSE (Presidente/a)
CAAMAÑO FRESCO, MANUEL (Secretario/a)
GOMEZ RODRIGUEZ, FAUSTINO (Vogal)
SABORIDO SILVA, JUAN JOSE (Presidente/a)
CAAMAÑO FRESCO, MANUEL (Secretario/a)
GOMEZ RODRIGUEZ, FAUSTINO (Vogal)